juli/augustus 2011


DUBBELNUMMER MET: LEZING KIESHA CROWTHER, GRAANCIRKEL-ERVARING, RECENTIE BOEK GEERT KIMPEN,

VOORJAAR 2012 REIS NAAR GLASTONBURY?, PRACHTIGE FILM OVER DE AARDE (1,5 UUR) EN NOG VEEL MEER

NIEUWSBRIEF JULI/AUGUSTUS 2011

WWW.ELLEN-ENGELMAN.NL



Stappend tussen het gouden graan

Soms even stil staan

Buitenaardsen of mensenhanden?

Het is om het even

Dit is een wonder……..

 

Twaalf dagen met mijn dochter naar Engeland met zoveel bijzondere gebeurtenissen dat het wel een tijdje kost om die te verteren. Daar was dan eindelijk die graancirkel waar we middenin stonden en waarover ik hieronder een verslagje schrijf, maar er was ook Glastonbury met haar Chalice Well, de geneeskrachtige bron met het “rode water”. Waar ik heb zitten zinderen van krachtige maar toch zachte energie en mooie boodschappen doorkreeg over hoe het allemaal verder gaat. Naast die overigens prachtige serene tuinen rond de Chalice Well is een nieuwe krachtplek ontstaan. De Witte Bron, genoemd naar de witte afzetting van het water daar. Een bron gemaakt en beheerd door de mensen. Door een rammelige houten deur stap je een grot binnen waar wel 1000 waxinelichtjes branden als enige verlichting, het water klatert uit de muur in een groot bassin en sommigen dompelen zich daar volledig in onder. Her en der zijn stenen altaartjes met schilderingen en offers en in een hoek een prachtig van wilgen gevlochten tempeltje voor de godin, waar je even helemaal tot rust kunt komen. En natuurlijk was daar de lezing van de onverwacht kwetsbare Kiesha Crowther, waarvan hieronder een verslag, niet omdat we het allemaal niet zouden weten, maar gewoon om het allemaal nog weer eens een keertje op te schrijven en te lezen, opdat we niet vergeten…….

We logeerden  in een naar wierook ruikend Bed & Breakfast in Glastonbury, in een Kasteel waar ’ s avonds de foto’s vergeven waren van de orbs, in een tot hotel omgebouwd schooltje uit de 19e eeuw en in een herberg uit 1544, waar vroeger de postkoets vanuit Londen stopte, die niet alleen mensen en de post, maar ook de juiste tijd meebracht. Alles geboekt via laterooms.com, en daarom zeer aangenaam geprijsd. We zagen mooie steden met naar de laatste mode geklede mensen, maar waren ook in minder bedeelde regio’s waar veel winkels leegstonden en de mensen duidelijk niet zoveel aan kleding te besteden hadden. We aten in pubs die al eeuwen een pleisterplaats langs de weg waren en in de pizzahut, waar, om de epidemie van overgewicht in Engeland een beetje te temperen de saladebar onbeperkt en gratis was. En natuurlijk hebben we onze slag geslagen in de SALE, die dubbel doortikt in de ruim voorhanden zijnde outletcentra. Een beetje van alles en veel van elkaar en dat beviel van beide kanten uitstekend. Op mijn koelkast kleeft een magneet met de tekst: A daughter and a friend; a blessing twice!

 

Vlak voor de vakantie hebben Roos en ik hard gewerkt aan de professionalisering van de huisstijl en het maken van flyers en postertjes voor vaste activiteiten. Gedurende de rest van deze vakantieperiode zal ook de website worden vormgegeven in de nieuwe stijl en vanaf de volgende nieuwsbrief is ook de nieuwsbrief zo vormgegeven (en ja, Robbert, dan is die ook eindelijk smaller en gemakkelijker te lezen!). Met de professionalisering naar buiten ben ik er nog niet. Tot voorkort was mijn werkweek er een van 24/7. Als ik niets anders had, werkte ik. Men kon me altijd bellen en deed dat ook. Het wordt tijd dat ik ook daadwerkelijk ruimte voor mezelf ga inruimen. Dat resulteert in eerste instantie in een privé mobiele telefoon. De andere luister ik buiten werktijd wel af, maar ik neem niet op! Ook zal ik vaste “vrije” dagen invoeren, waarop geen afspraken mogelijk zijn. Dit om te zorgen dat ik elke week minimaal één vrije dag heb.

Volgende week ga ik nog een aantal dagen met zoon Dimitri op stap en  natuurlijk is er in het eerste weekend van augustus het Castlefest. Voor de rest is de zomer gevuld met schrijven, organiseren, archiveren en heel veel pr activiteiten, want met alleen plannen kom je er niet.

 

De wereld draait door, met een iets verschoven aardas, maar toch. “Wat verborgen was, wordt zichtbaar” is één van de credo’s van deze tijd. Tijdens ons verblijf in Engeland tuimelde in sneltreinvaart de krant “News of the World” van haar voetstuk en op onze laatste dag werd ook de laatste editie van die krant uitgegeven. Niet lang na thuiskomst zag ik op tv iemand verklaren dat ook in Nederland verregaande afluisterprojecten zijn, telefoons worden gehackt enzovoort. Het verbaasde me niet, niet dat het gebeurt, maar ook niet dat het nu boven water komt. Goed nieuws? Natuurlijk dat het japanse damesvoetbalteam wereldkampioen is geworden en dat in Japan veel goeds doet voor de positie van de vrouw en dat ik bij het programma “praatjesmakers” een jochie van een jaar of 8 zag dat alles wist over het milieu en wat gedaan kan worden om het tij te keren, “omdat hij er zich zorgen om maakt”. De jeugd heeft de toekomst, met zulke kinderen is onze toekomst gegarandeerd!

 

In deze nieuwsbrief:

-      Kiesha Crowther in Glastonbury

-      De Graancirkel

-      Voorjaar 2012 reis naar Glastonbury?

-      Rachel, of het mysterie van de liefde, door Geert Kimpen; een recensie

-      “Klaar” is klaar voor de start

-      Home, het is kwart voor twaalf; een prachtige film over de aarde

-      Kwetsbare ouderen

-      Korea’s got talent

-      De maandelijkse uitsmijter…..

 

 

Kiesha Crowther, little Grandmother, in Glastonbury

Al maanden voor de datum heb ik het kaartje besteld en ik sta al vroeg voor de deur. Ik wil haar “voelen” en dat kan het best als je een beetje vooraan zit. Het is gelukt en met mijn plaatsje op de tweede rij, naast een aardige Belgische die mijn zus zou kunnen zijn en die (natuurlijk) met dezelfde dingen bezig is als ik, is de tijd van wachten snel voorbij. Het eerste kwartier wordt besteed aan een stukje pr. Wie wil mag met Kiesha op de foto. Er vormen zich lange rijen van voornamelijk vrouwen uit alle delen van de wereld gewapend met een camera. Gelaten ondergaat Kiesha alle verzoeken om hugs en de daarop volgende foto met één of twee mensen die haar omarmen. Haar mond glimlacht, maar haar ogen niet. Soms kijkt ze hulpzoekend naar haar vriendin, die op een stoel op het podium zit…….

Dan begint te lezing. Kiesha, die klein van stuk is, zit op een soort barkruk, met wiebelende benen, goed voor het zicht van de overvolle zaal, maar niet voor haar. In eerste instantie voel ik wat ik verwachtte te voelen een sterke energiestroom, waar ik me (net als al die anderen) aan laaf. Maar dan stopt die stroom en mijn ogen beginnen te tranen. Even later breekt Kiesha. In tranen zegt ze : “Ik ben niet degene die het allemaal moet doen omdat ik het weet, ik ben jullie ZUSTER. We moeten het samen doen. Ik voel met haar mee. Ik herken haar eenzaamheid. Een eenzaamheid die niets te maken heeft met de mensen die je om je heen hebt, maar met de taak die je op je schouders hebt gekregen. De wanhoop dat mensen niet begrijpen, dat je dingen niet tegen ze zegt om het beter te weten, maar gewoon omdat je weet dat het beter IS.

Kiesha vertelt dat er nog maar weinig tijd is. Anderhalf jaar om de Moeder Aarde te redden is bar kort, te meer daar nog lang niet alle aardbewoners begrijpen waar het om gaat, met name zij die de macht hebben. Ze vertelt over het kantelen van de aardas, dat begonnen is, een onomkeerbaar proces. Niemand weet precies waar dat zal eindigen. Ze vertelt over onze dieren. Dat we moeten laten voelen dat we van ze houden, we dat ook gerust tegen ze mogen zeggen want dat ze het begrijpen. Dat we respect moeten hebben voor al wat leeft, en dat daar geen grootschalige veeteelt en legbatterijen in passen. Het is alarmerend dat de zeeën bijna zijn leeggevist, dat veel dieren zijn uitgestorven of met uitsterven worden bedreigd, dat er een plastic continent op de bodem van de oceaan ligt, en dat we dagelijks vergiftigd voedsel tot ons nemen omdat dat is wat er in de supermarkten wordt aangeboden, maar het is nog niet te laat. Ze drukt ons op het hart bewust te gaan leven en eten, als je je eigen groenten verbouwt weet je wat je in je mond steekt en het is op alle niveaus beter. Minder transport, minder verpakkingen, geen bestrijdingemiddelen enzovoort. Terwijl ik daar zo zit bedenk ik talloze manieren waarop ik dat kan gaan doen en ik wed dat jij, lezer van deze nieuwsbrief, zonder dat je jezelf alles hoeft te ontzeggen, hetzelfde kunt. Het is hoog tijd dat we het verschil gaan maken. “Moeder Aarde is ziek” zegt de snikkende Kiesha.

Ook Kiesha adviseert om een voorraadje water in huis te hebben, alsmede voedsel, kaarsen, een zaklamp en een camping-gasje. Niet, zoals ook zij zegt, om ons bang te maken, maar gewoon omdat je het maar nooit weet. Het is maar weer eens gezegd, ik bevind me in goed gezelschap wat dit betreft. 

Dan is het pauze en geloof het of niet, Kiesha wordt weer belaagd door fans, die al dan niet met kleine kindjes op de arm wat willen zeggen, vragen of op de foto willen. Mijn Belgische buurvrouw en ik schudden ons hoofd, wij hebben allang besloten dat we voldoende hebben aan de woorden en de herinnering in ons hart. De vriendin voert Kiesha snel af.  Na de pauze vertelt ze over graancirkels, dat 80% van de huidige graancirkels man-made zijn. Echter diegenen hebben de vaak ingewikkelde geometrische patronen wel doorgekregen van ‘elders’. Ik neem me ter plekke voor dat ik me de graancirkel ervaring deze vakantie niet laat ontnemen. Na uitgebreide verhandelingen over bewust leven, denken en werken komt er een eind aan de lezing. Het was een unieke ervaring, ik had het niet graag willen missen. Natuurlijk stormen er ook na afloop weer mensen op haar af, maar de vriendin loodst haar kordaat van het podium. Buiten staat ze aan het eind van de sluiproute voor een hek met een hangslot en wordt ‘gered’ door een aardige hoogblonde jonge vrouw uit Nederland, die geen idee heeft dat ze het grote voorbeeld van haar moeder heeft geholpen.

Dat merkt ze pas de volgende avond als we in een restaurant een tafeltje hebben naast Kiesha. En hoewel ik gekscherend tegen de Belgische zei “Morgenavond zit ik in het restaurant aan het tafeltje naast Kiesha en dan kan ik die foto wel maken …..”, heb ik de foto niet gemaakt. Ik heb haar met rust gelaten, lekker eten in goed gezelschap. Boven deze nieuwsbrief prijkt geen foto van Kiesha met Ellen, en jullie weten nu waarom.

 

De graancirkel

Het was vorig jaar, toen we veel later in het seizoen van afstand een al wat begroeide graancirkel gingen bekijken, al bijzonder. Maar het plan voor deze vakantie was duidelijk: we gaan ‘in’ een graancirkel die vers is. Dus dagelijks via de wi-fi van Bed & Breakfast de graancirkelsite geraadpleegd. Mogelijkheden genoeg. Als we in het oude schoolgebouw bij Swindon zitten, aan de noordrand van Wiltshire, is het tijdstip daar. We weten een plek waar er wel vier in de buurt zijn. Dat moet mogelijkheden geven. In Alton Barnes zien we dat er, iets van de weg verwijderd een pub is. Dat blijkt een schot in de roos. De pub heet de Barge en ligt aan een kanaaltje. Er liggen longboats (leuke, lange boten, die je kunt huren voor je vakantie) voor anker en achter de pub is een eenvoudige camping, voor graancirkelvorsers, naar wij later ontdekken. Nietsvermoedend stappen we de pub in. Het locaal gebrouwen bier heet “croppie” (graantje) het plafond is prachtig beschilderd met graancirkels, Stone Henge en de stenen van Avebury, alsmede wat planeten. En om alle twijfel weg te nemen, is de driehoek voor ballen op het biljart in de vorm van het Keltische symbool wat ondergetekende in haar pols getatoeëerd heeft staan. We zijn duidelijk op de goede plek.

In de verte, naast het witte paard (de ondergrond is krijt, dus als je de bovenlaag aarde in een patroon verwijdert, komt een wit profiel tevoorschijn) zie je een graan cirkel die ook het Keltische symbool als basis heeft, maar er blijkt, net aan de overkant van het kanaal, even lopen hier vandaan, een cirkel te liggen. We weten welke bedoeld wordt, hebben de luchtfoto’s op ons netvlies staan.

We parkeren de auto en na een eerste vergeefse poging zijn we op de goede weg. Langs het kanaal, over een heuveltje en dan staan we aan de rand van het enorme graanveld. Door zo’n graanveld lopen sporen van de tractor. Daar kun je lopen en we kunnen uitkienen welk spoor we moeten nemen om in de cirkel te komen. Spannend, de wind in je oren, het wuivende graan als een soort zee tot aan je knieën om je heen en de spannende gedachte dat daar, op 50 meter afstand ………. Overal om ons heen hangen dreigende wolken, maar de lucht boven ons is blauw. Als we de eerste omgevallen halmen zien kijken we elkaar aan en grijnzen; het is gelukt. Roos gaat voortvarend te werk en gaat recht op haar doel af. Midden in de cirkel staat (je kunt dat ook op bovenstaande foto zien) een busje met een tekst van de boer. Of we wat willen doneren om de vernielde oogst te compenseren. We doen dat graag.

Het tintelt onder mijn voeten maar dat is alles, het idee is geweldig, overweldigend zelfs, maar de energetische beleving lijkt mee te vallen. In de zon blijven we zo even in de cirkel hangen en dan gaan we weer,  en als we een minuut of vijf in de auto zitten begint het te hozen van de regen J

In de auto krijg ik een soort kippenvel dat vanuit mijn knieholtes langs mijn rug doortrekt naar mijn kruin chakra, ik geniet van dit souvenir aan de cirkel. Ik vraag of Roos het ook heeft en krijg een ontkennend antwoord. Als ik die nacht wakker word, ben ik verschrikkelijk misselijk, ik besluit om maar even te gaan zitten, maar als ik dat probeer draait de kamer om me heen. Ik kan, pas na een paar minuten naar de badkamer lopen. De volgende ochtend ben ik hondsberoerd. Misselijk en duizelig. We moeten verder reizen, maar ik moet het rijden aan Roos overlaten. Ik kan zelfs niet op borden kijken of kijken bij het invoegen op de snelweg. De misselijkheid neemt sneller af dan de duizeligheid. Nu, ruim een week nadat ik in de cirkel ben geweest, is het weer zo goed als normaal. Wat niet normaal is, is mijn energie en mijn helderwetendheid. Ik merk dat de energie bij reconnective healingenveel krachtiger dan voorheen door mijn handen schiet, ik zie alle energie ook daadwerkelijk en duidelijk en ik weet, voel en hoor op een manier die ik nog niet eerder heb ervaren. (Dat was me overigens bij de Chalice Well al verteld; wat is dat toch mooi!)  Een aardige Noordhollandse die veel heeft en doet met graancirkels had me voordat ik vertrok in een mail gewenst dat ik in de cirkel zou komen waarvan de energie me ten goede zou komen. Hoewel ik denk dat het in eerste instantie té veel van het goede was, ben ik nu dankbaar dat ik dit heb mogen meemaken. De duizeligheid heeft me wel een week gekost dat er niets uit mijn handen kwam, maar de ervaring zelf en de gevolgen zijn zo krachtig en bijzonder dat ik dat voor geen goud had willen missen.

 

De cirkel die je hierboven ziet is een vrij unieke, omdat in eerste instantie de cirkel onaf werd ontdekt, er zat ook een fout in. Na een paar dagen was hij afgemaakt en gecorrigeerd. “Man-made” zou je zeggen. Maar de waarnemingen van Graancirkel expert Janet Ossebaard, die op een heel andere manier kijkt naar zo’n cirkel zijn anders. Janet zegt dat mensen omgelegd graan niet weer rechtop kunnen zetten, maar zag ook bewijzen dat er een tweede keer met veel kracht en hitte met het graan was gewerkt. Ze vond onder anderen een verschroeid blad. Ook vond ik het mooi om te lezen dat ze sprak over de electromagnetische energie en het gevoel dat je haren rechtop gaan staan (hetgeen ik omschrijf als kippenvel wat vanuit mijn knieholtes langs mijn rug naar mijn kruinchakra trekt). Zo’n feest van herkenning en ook erkenning. Ik ben niet gek! Ik heb gewoon in een ongelooflijk krachtige graancirkel gestaan. Iets wat ik blijkbaar op dit moment nodig had. We gaan wel zien waar het toe leidt. Bij deze de link naar de site van Janet, waar ook mooie close ups van het graan, een fototoestel wat dol werd en een relaas over haar nachtelijke wake bij ‘mijn’ cirkel. http://www.circularsite.com/nieuw7d.htm

 

Glastonbury

Een sfeervolle ruïne, een graf van Arthur en Guinevere, de Chalice Well met helend water, De Witty Hippiebron, De Tor met haar leylijnen, de hoofdstraat vol winkeltjes met esoterische artikelen, kleding, boeken en niet te vergeten al haar kleurrijke inwoners. Glastonbury is een bijzondere plek,  met bijzondere energie. Aan het eind van het straatje waar wij logeerden is het Daisy Centrum, een spiritueel centrum waar ook gelogeerd kan worden door groepen. Ik sta al een paar jaar in hun mailbestand, maar nu ik er weer dagelijks langskwam wist ik het: de tijd is daar ……. Ik ga met een groep(je) naar Glastonbury.

Hier kan ik mooi mijn ervaring in het organiseren van excursies en mijn spirituele kennis en ervaring, alsmede mijn kennis van Engeland combineren. Ik denk aan mei of juni 2012, met ongeveer 8 personen, vijf tot zeven dagen. Op de heenweg langs Stone Henge en op de terugweg door Avebury. In Glastonbury nog een excursie naar Wells, met haar mooie kathedraal.

Op de website komt een pagina die Glastonbury 2012 heet. Daar staat meer informatie op over kosten, data en programma. Dit is een schot voor de boeg, maar als je in principe geïnteresseerd bent, laat dat dan vooral weten. We zullen de kosten binnen de perken houden. Meer nieuws volgt!

 

Rachel of het mysterie van de Liefde

De zeventienjarige Rachel groeit op in de Joodse wijk van het Praag van rond 1600. Zonder haar moeder, want die stierf bij haar geboorte. De vader koestert de dochter op een verstikkende manier, daarbij geholpen door de Joodse wetgeving. Rachel is ervan overtuigd dat ze verliefd is op een Joodse jongeman, maar voordat ze dat werkelijk zou kunnen exploreren komt ze terecht in allerlei avonturen die, zeker voor iemand die tot haar zeventiende erg beschermd is opgevoed, heel heftig zijn. Na veel omzwervingen ontmoet ze volslagen onverwacht (want zo gaat dat vaak) haar grote liefde in een man die oppervlakkig gezien zeker niet bij een meisje van 17 zou horen, maar wanneer de zielen elkaar herkennen, maken leeftijd, status en de buitenwereld niets meer uit.

Een boeiend, spannend, ontroerend en bij tijd en wijle zinnenprikkelend boek. Zoals gezegd heb ik het in één adem uitgelezen en ik hoor van anderen hetzelfde. Ook geschikt voor mensen MET een relatie, want zo’n prachtig boek lezen dat gun ik iedereen!

Geert Kimpen kan net zo mooi vertellen als schrijven en ik beveel zijn lezing over dit boek, die op veel plaatsen in Nederland wordt gehouden, dan ook van harte aan. Kijk op zijn websitewww.geertkimpen.com bij lezingen/agenda waar en wanneer hij in jouw buurt komt.  (Dan zie je meteen dat tussen zijn lezingen ook de workshops “Klaar voor de ware” zijn vermeld……..J)

 

“Klaar” is klaar voor de start

Klaar voor de Ware is ontstaan vanuit mijn hart, mijn motto met hart en ziel is op deze activiteit helemaal van toepassing. Soms mopper ik wel eens dat ik mijn verhaal beter zou kunnen vertellen als ik  (net als Geert Kimpen)  ook werkelijk kon zeggen dat ik mijn “ware” heb gevonden en met hem verenigd ben, maar elke vezel in mijn lichaam is ervan overtuigd dat dat gaat gebeuren, dus ik schuif het piekeren daarover terzijde en ga voort, want dat is hard nodig. Schrijver Geert Kimpen, ik noemde de naam al, is een “facebook-vriend” van mij. Toen ik over zijn nieuwe boek boek las, dacht ik al dat het zo was, maar toen ik het verslond realiseerde ik me dat het boek precies de strekking heeft van mijn uitgangspunten van Klaar voor de Ware.  “Rachel, of het mysterie van de liefde” gaat over zielsverwantschap (en nog veel meer). Ik heb de stoute schoenen aangetrokken en de grote meester een bericht geschreven. Hij reageerde, na mijn website te hebben bekeken zeer positief op mijn verzoek of ik mijn flyers van “Klaar voor de ware!” bij zijn lezingen mocht neerleggen. Bij de eerste gelegenheid ben ik ook zelf gaan luisteren en het was alsof ik mezelf hoorde, tot in de details over helemaal jezelf worden en de eerste ontmoetingen toe ……. Wat een herkenning! Omdat ik vind dat ik hem niet met een stapel flyers moet laten sjouwen, benader ik alle locaties waar hij lezingen geeft. Die zijn zeer enthousiast en geven soms meer dan hun medewerking (bijvoorbeeld door voor mij op elke stoel een flyer te leggen; daar word ik stil van….) Eén locatie nodigde me al uit om bij hun ook een weekend “Klaar voor de ware!” te komen geven. Ik ga daar binnenkort over praten. Ik gun iedereen zo’n prachtige verbinding met zijn of haar zielsverwant. Lekker flirten in de disco, hartstikke leuk, gaan voor dat “lekkere ding”, prima, maar de werkelijke verbinding tussen een twee partners is er op zielsniveau en dan loop je ook trots naast de gebochelde van de Notre Dame de kroeg in, omdat dat diegene is met wie je verbonden bent.

In deze tijd zijn velen klaar voor die verbinding met hun zielsverwant, anderen staan nog teveel in het Vissen tijdperk van uiterlijk, bezit en ego  om zo naar een relatie te kunnen kijken. Als er iets is wat ik in de pilots van Klaar voor de ware heb geleerd dan is het dat ik, net als bij het aantrekken van die ware partner, het juiste signaal moet uitzenden over wat de workshop werkelijk behelst. Pas dan zullen daar ook diegenen komen die daar moeten zijn. Vandaar dat er nieuwe flyers zijn waarin meer de nadruk op het aantrekken van je zielsverwant en het volledig bij jezelf komen ligt, want dat is waar het om gaat. Ik kan  in anderhalve dag geen partner voor je boetseren, je zult daar zelf energie in moeten steken, jezelf ook het een en ander moeten ontzeggen. Maar de beloning voor je geduld en inspanning is er dan ook naar!

Verleg je blik! Ga voor de hoofdprijs!

 

Home, het is kwart voor twaalf

De aarde. We zijn ons er allemaal van bewust, en ik heb het hierboven in het verhaal over Kiesha Crowther ook al vermeld, dat we er maar een troep van hebben gemaakt. Maar dat we nog maar zo weinig tijd hebben om het tij te keren is nog tot velen niet doorgedrongen. Ik weet dat jullie, lezers van deze nieuwsbrief over het algemeen behoren tot de categorie die dat bewustzijn heeft, maar het kan nooit kwaad om toch nog even doordrongen te worden van de feiten zoals die er liggen. Hieronder staat een link naar een fantastische, indrukwekkende film van anderhalf uur, de prachtige muziek en de aangename stem van actrice Glenn Close, maken het tot een document wat ik iedereen aanraad te bekijken. Kom op het is vakantietijd, het is rotweer en er is niks meer op de televisie dan herhalingen, dus investeer anderhalf uur van je tijd in deze film. Je zult er geen spijt van hebben.