Oktober 2013


 

Soms zijn er donkere wolken,

Maar vergeet nooit dat daarachter de zon schijnt

Een toepasselijke wijsheid op een zeer regenachtige zondag. Zo’n dag waarop je de rust kunt nemen om eens te lezen, of te schrijven. Met mijn handen vol aan al die dingen die op me af komen, is het soms moeilijk om kwaliteitstijd te creëren om een mooie nieuwsbrief te schrijven. En dat doe ik dan liever iets later dan half. Schrijven is een passie van me en telkens als ik aan de nieuwsbrief schrijf realiseer ik me dat er ook nog ergens een bijna volledig boek op een plank op me ligt te wachten. Telkens denk ik dat het nu wel compleet is en dan is er weer iets dat er ook in moet. Maar het voelt nu wel dat het bijna zover is dat het mag worden afgerond en uitgegeven. Uitgegeven ja, want voor de kleindochter van een ambachtelijk boekbinder is het publiceren van een e-book geen optie. Een boek moet je kunnen vasthouden, ruiken, voelen. Er gaat niets boven de geur van een boek! Vorige zaterdag was het ‘Open Huizen Dag’. Mijn huis staat al een tijdje te koop. Het is een prachtig, sfeervol huis en hoezeer het ook een molensteen om mijn nek is, ik vond het moeilijk het los te laten. Vond ja. De afgelopen weken heb ik (samen met dochter Roos als mijn coach ) OPGERUIMD. Dingen weggegeven, verkocht en laten ophalen door het kringloopcentrum. Ik ga verder, laat het achter me. Ik weet wat ik hierna wil en zie dat ook voor me.Ik ben er klaar voor! De open huizen dag begon om 11 uur. Om tien voor 12 was er nog niemand geweest en dat was niet congruent met mijn intentie. Ik GA het huis nu verkopen! Toen bedacht ik me dat de voordeur nog op de knip zat. Niet echt uitnodigend. Dus ik heb de knip van de deur gehaald, hem even open gedaan om het universum te verstaan te geven dat het toch echt de bedoeling was dat er veel mensen, ook diegenen die mijn huis gaan kopen, zouden langskomen. Vijf minuten later stonden de eersten voor de deur en om kwart over drie deed ik de deur achter stel nummer acht dicht. Acht paren heb ik trots rondgeleid in mijn bijzondere huis en het zou zomaar kunnen dat daar de toekomstige bewoners bij zitten. Maar ook als dat niet zo is. De energie van verkopen is in beweging gezet door mijn acties en intentie. Het is zover! Donderdag was de eerste bijeenkomst van de cursus Dialoog met je gids. Wat een feest om dat weer te doen. En wat een prachtmensen heb ik daar weer rond mijn tafel zitten. Na een eerste afwachtende kennismaking was aan het eind van de avond al een groep geboren. Iedereen betrokken bij de ander. Prachtig om te zien.

De gebeurtenissen in de wereld en met de aarde gaan in zo’n rap tempo dat er geen beginnen aan is om het te volgen en eerlijk gezegd is het ook beter om dat niet te doen. Want wie wil zich ergeren aan belemmerde rechtsgangen, politici die kritische rapporten naast zich neerleggen en een onbegrijpelijk besluit nemen, landen waar wordt gemoord en verkracht onder de vlag van een bepaalde godsdienst en niet te vergeten landen waar je als homoseksueel persoon je leven niet zeker bent. Waar, zou je denken, blijft nou die liefdevolle wereld waar je het maar steeds over hebt. Ik geef toe, het is moeilijk te geloven, maar toch is het zo dat wij, hier in West Europa de toon zetten. Nederland, Zweden, Duitsland en België. Ik heb ze al eerder genoemd, zien er vanuit het universum uit als helder stralende oases in de wereld en die positieve energie geven wij, hoe ongelooflijk dat ook moge klinken langzaam maar zeker door aan de hele wereld. Er komen hoe langer hoe meer mensen die vinden dat het anders moet. Anders op heel veel gebieden. En of het nu iemand is die in zijn eentje een stuk woestijn vruchtbaar heeft gemaakt, of iemand die de daklozen in Mumbai eten en kleding geeft, of iemand die …… er zijn inmiddels talloze van dat soort initiatieven. En die kleine steentjes geven kringen in de vijver, hoe langer hoe grotere kringen. Net zo lang totdat over de hele wereld genomen de liefdevolle en bewuste mensen in veel grotere getale aanwezig zijn dan de negatieve en gewelddadige. En ja, er zijn mensen en organisaties die belang hebben bij onrust en geweld, maar ook zij zullen op enig moment beseffen dat het klaar is. Dit enorme proces (wat je ook op een kleinere schaal om je heen kunt zien) is natuurlijk niet zomaar klaar. Er moet (zoals mijn vader dat altijd zo mooi zei) nog heel wat water door de Maas stromen voordat we zover zijn, maar probeer in de tussentijd het goede te zien. Heb vertrouwen, leef vanuit liefde, dan heb je zelf een hoge trillingsfrequentie en zul je je omgeving daarin meenemen. En zo kun je je eigen bijdrage leveren aan die liefdevolle wereld en gezonde aarde waar we naar toe gaan.

Agenda:

Dinsdag 19 november, 20 uur:  “Spelen met spiritualiteit”, bijdrage 25 euro incl. koffie/thee en materialen; zie de website

Zaterdag14 december, 10 uur:  “Dialoog met je Gids, in één dag”, bijdrage 75 euro incl. koffie, thee, alle materialen en certificaat.(lunch zelf meebrengen)

 

Sometimes the helper needs help, and for being helped they become better helpers.

En als ik dan denk dat ik het allemaal zelf maar moet kunnen, zijn er lieve collega-vrienden en -vriendinnen die me energie sturen of een healing. Of een kaart sturen die me zo diep raakt dat de (helende) energie vanzelf gaat stromen. Wat een zegen, zulke fantastische mensen om je heen!

 

Kwamen we maar met een labeltje ter wereld.

Wat zou het mooi zijn als we bij onze geboorte een label meekregen waarop stond welke vorige levens, inclusief trauma’s we hebben gehad. Dan konden onze ouders meteen vanaf het begin de juiste maatregelen nemen om te zorgen dat dit leven soepel zou verlopen. Natuurlijk hebben we allemaal onze lessen te leren, maar er blijven er zeker genoeg over om te groeien in dit leven. Onlangs kreeg ik in mijn praktijk een cliënte die nog nauwelijks het reisje naar mijn huis durfde maken. Angst en paniek; er was geen andere omschrijving van haar beleving op dat moment. Door alle angst was ze helemaal uit haar aura geschoten. Ze was duizelig, ademde hoog en snel, was overprikkeld en hoewel ze met haar stem nog vrij rustig klonk, schreeuwden haar ogen: Help me! Voor diegenen die er zelf niet mee te maken hebben gehad, of er (zoals ik) in enige studie mee in aanraking zijn gekomen, is een angst- en paniekstoornis een volslagen onbegrijpelijk fenomeen. Het is lastig je voor te stellen dat iemand alleen maar in het hoekje van de bank wil zitten. Geen confrontaties van buitenaf meer durft te ondergaan, laat staan de straat op gaan. Zo’n staat van zijn ontstaat niet van het ene moment op het andere. In dit geval was het gegroeid vanaf haar vroege kind zijn. Altijd angstig voor nieuwe situaties, (school bijvoorbeeld). En later de werkelijke paniekaanvallen, omdat doordat ze hooggevoelig is, alle prikkels ook nog eens extra diep bij haar binnenkwamen. Uiteindelijk ging ze alleen nog op reis met mensen waar ze een heel nauwe band mee had, die wisten van haar incidentele paniek. Ze waagde zich niet meer aan feesten, festivals en onverwachte uitjes, tenzij ze precies wist wat ze te verwachten had. Reizen in bus of trein (vooral volle) werd hoe langer hoe moeilijker, ook omdat ze al een paar keer bij een niet bedoelde halte had moeten uitstappen vanwege de paniek. De angst voor de angst nam hoe langer hoe meer haar leven over. Totdat ze twee dagen achter elkaar, eerst in een drukke bus en daarna in een drukke (festival) onrustige stad volledig in paniek was geraakt. Zodanig dat ze door degene die ze volledig vertrouwde per telefoon werd begeleid naar een voor haar veilige plek. Waar ze kon worden opgehaald. Uiteindelijk kwam het erop neer dat ze de confrontatie met de buitenwereld niet meer aandurfde. Niet meer alleen de straat op ging. De angst voor de paniek had haar volledig lamgelegd. Dat dat veel verdriet, frustratie en wanhoop meebrengt kan men zich voorstellen. Ze verscheen in mijn praktijk met haar moeder die er in de eerste sessie ook bij heeft gezeten. Dat was haar houvast.Haar anker om het leven in deze periode aan te kunnen. GRONDEN, dat was de eerste noodzaak om te zorgen dat deze vrouw weer stevig (letterlijk) in het leven zou kunnen staan. Eerst proberen bij elke paniekaanval te gronden. Dat is niet altijd mogelijk, maar het lukte hoe langer hoe beter. En dan enkele malen per dag nadrukkelijk gronden. De energie in haar systeem naar omlaag brengen, lager ademen en zorgen dat ze optimaal is verbonden met de aarde. Ze heeft er hard aan en mee gewerkt en na een maand is ze zo ver dat de paniekaanvallen in ieder geval binnenshuis zijn onderdrukt. Haar aura is weer om haar heen en kan haar ook beschermen tegen invloeden van buitenaf. Ze kan ook alweer een blokje om het huis lopen. Maar dit alles nog steeds met iemand in haar nabijheid die ze volledig vertrouwt. Als diegene er niet is, dan steekt de onrust weer de kop op. Maar daar waar bij een uurtje afwezigheid van haar vertrouwenspersoon eerst pure paniek ontstond, kan ze daar inmiddels mee omgaan. En zo gaat alles stapje voor stapje weer beter. De oorzaak van deze ernstige verstoring ligt in het feit dat zij ter wereld kwam (we zijn daar achter gekomen) als incarnatie van het zusje van haar vader, dat 11 jaar eerder was overleden. Voor een ziel weer incarneren na 11 jaar is een zware opgave, zeker als je in aanmerking neemt dat zij zich zelf van het leven had beroofd. Zo’n traumatische overgang naar de lichtwereld is op zich al heftig en het was beter geweest als de ziel tijd had gehad om daar aan en mee te werken. Maar het was ook wel begrijpelijk. Als je maar 21 bent geworden dan wil je weer snel terug om nu eens een mooi leven te hebben. Bij voorkeur bij de broer waar je zo op gesteld was. Dat kan zeker, maar in dit geval leidde het niet verwerken van die problemen met het leven tot angst om te “leven”. Nu we het hebben getraceerd en we vanuit de basis aan het opbouwen zijn, kan ze over een tijdje sterk en gegrond in dit leven staan en dat ten volle leven. Zonder de angst voor de angst. Dat is zeker en dat gun ik haar van ganser harte. Na 25 jaar kan ze (eindelijk) met haar leven beginnen!

Helaas stuit ze op veel onbegrip. Vriendje, vriendinnen en zelfs sommige familieleden kunnen niet begrijpen dat elke fysieke confrontatie met de buitenwereld een opgave is. Gaan ervan uit dat dit met twee weken wel weer helemaal ‘normaal’ is. En zijn dan ‘beledigd’ dat ze niet langskomt, meedoet of zich “eroverheen’ zet. En dat zorgt voor extra verdriet en hoe je het ook wendt of keert, spanning.

De reden dat ik dit verhaal met jullie deel is tweeledig. Ten eerste vraag ik om begrip voor iedereen die met wat voor angst- of paniekstoornis dan ook te maken heeft. Je hebt geen idee waar de persoon in kwestie doorheen gaat. Ten tweede wijs ik er nogmaals op dat veel dingen die schijnbaar in dit leven ontstaan, te maken hebben met vorige levens. Hoe lang of kort ook geleden. Ik ben gelukkig en gezegend dat ik doordat ik dit vak beoefen een klein beetje kan bijdragen aan dit genezingsproces én dat ik doordat ik jullie als mijn gehoor heb wat kan doen aan begrip en bewustwording rond deze cliënten.

 

Mooie wereld

We leven in een wonderful world zegt David Attenborough.

Kokosolie In het kader van de natuurlijke huismiddelen, vond ik op internet een item over kokosolie. Ik heb dat in huis en ging het al hoe langer hoe vaker gebruiken, maar ik zie nu dat er nog veel meer zinnige toepassingen zijn. Zoveel dat ik die jullie niet wil onthouden.

De plus van Plus Op fietsafstand van mijn woning zit een enorme Plus Supermarkt. Met name door zijn ruime openingstijden kwam ik daar wel eens per ongeluk terecht. Maar het ruime assortiment biologische (ook streekgroente en –fruit) producten en het anonieme zelfscan systeem (in tegenstelling tot Albert Heijn, waar blijkbaar alles wat je koopt wordt vastgelegd) trok me hoe langer hoe vaker daar naartoe.  Vandaag zette ik mijn kar terug en vroeg me af wat toch dat plastic dingetje was wat je blijkbaar kunt openschuiven. Naast een houder voor de scanner en onder die voor het bekertje van de (gratis) koffie zat een uitschuifbaar vergrootglas! Hoe cool is dat voor iemand (en dat ben ik) die inmiddels die kleine lettertjes op etiketten niet meer zonder bril kan lezen. Wat een klantvriendelijkheid! Top!

Aarde Normaal gesproken ben ik niet zo van de snel wisselende beeldjes, maar bij deze geschiedenis van de aarde in twee minuten is het functioneel. Een diavoorstelling die je aan het denken zet.

Ik wens jullie allemaal een mooie (rest van de) oktobermaand. De herfst zet in, tijd voor de natuur om los te laten, maar ook voor ons. Ruim op, laat los en zie dat er dan ruimte komt voor nieuwe en mooie dingen. Daarmee wens ik jullie veel succes en geluk. We spreken elkaar weer in november. Natuurlijk ook nog een uitsmijter

The world is changed by your example, not by your opinion.

Hartegroet,

 

Ellen Engelman